زمینه: روش های مختلف جراحی و طبی جهت القای سقط مطرح شده است که یکی از آنها استفاده از پروستاگلاندین است. هدف: مطالعه به منظور مقایسه اثر آمپول پروستاگلاندین E2 و شیاف آن در القای سقط در سه ماهه دوم بارداری انجام شد. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی یک سوکور در سال 1381 در بیمارستان کوثر قزوین بر روی 36 زن باردار که در سه ماهه دوم حاملگی به علت کاهش آمنیوتیک یا مرگ داخل رحمی جنین، کاندید ختم حاملگی بودند انجام شد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای یک گروه 2 عدد شیاف 3 میلی گرمی واژینال PGE2 به فاصله 4 ساعت در واژن گذاشته و برای گروه دیگر یک آمپول 5 میلی گرمی پروستاگلاندین در 1000 سی سی سرم دکستروز 50% رقیق شد و بر حسب نیاز تعداد قطره های تجویزی در دقیقه افزایش یافت. در هر یک از دو گروه پس از 12 ساعت، در صورت عدم دفع جنین، القا با اکسی توسین شروع شد و تا ختم حاملگی ادامه یافت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای و t مقایسه شدند. یافته ها: بیماران دو گروه از نظر سن بارداری، دفعات حاملگی و اندیکاسیون ختم حاملگی تقرییاً مشابه بودند. وقوع سقط قبل از شروع القا با کسی توسین در بیماران دریافت کننده PG وریدی به طور معنی داری بیشتر از دریافت کنندگان شیافت بود (به ترتیب 14 نفر (77.8%) در برابر 2 نفر (11.1%) با0.0001>P). از لحاظ میزان تغییر در نمره Bishop، میزان اکسی توسین مصرفی و نیاز به کورتاژ پس از دفع جنین اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد. ولی فاصله زمانی از شروع اینداکشن تا دفع جنین در گروه پروستاگلاندین وریدی به طور معنی داری کمتر از گروه شیافت بود (به ترتیب 0.96±7.3در برابر 5.6±11.1ساعت) (0/019=P). عوارض در 2 نفر (11.1%) از گروه شیافت و 8 نفر (44.4%) از گروه آمپول مشاده شد (0/026=P). نتیجه گیری: استفاده از پروستاگلاندین وریدی جهت القای سقط در سه ماهه دوم حاملگی ضمن اثر بخشی بهتر نسبت به شیاف، عارضه مادری عمده ای ندارد.

زمینه و هدف: ختم حاملگی قبل از شروع زایمان یکی از مشکلات مامایی است. هدف از این مطالعه، مقایسه اثر انفوزیون خارج آمنیوتیک نرمال سالین و هیدروکورتیزون با شیاف پروستاگلاندین 2E برای آمادگی سرویکس و ختم حاملگی سه ماهه دوم بارداری بود.روش تحقیق: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، روی 50 خانم حامله 14 تا 28 هفته با امتیاز بیشاپ (Bishop score) کمتر یا مساوی 2 که به دلایل جنینی کاندید ختم حاملگی بودند، انجام گردید. 25 نفر انفوزیون خارج آمنیوتیک نرمال سالین (Extra-amniotic saline infusion یا EASI) و 100 میلی گرم هیدروکورتیزون (Hydrocortisone) و 25 نفر دیگر دو دوز 3 میلی گرم شیاف پروستاگلاندین E2 (PGE2) هر 4 ساعت دریافت کردند. شش ساعت بعد، القاء زایمان با اکسی توسین غلیظ طبق پروتوکل ختم بارداری سه ماهه دوم دانشگاه آلاباما شروع شد. داده ها با استفاده از روش های آماری c2 و آزمون های Fisher و T در P<0.05 تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: تفاوتی بین دو گروه از نظر سن مادر، زایمان، سن حاملگی، Bishop's score اولیه و علت ختم حاملگی وجود نداشت. در گروه EASI+H متوسط زمان شروع القا تا دفع جنین 23.04±4.47 و در گروه 28.65±2.87 PGE2 ساعت بود (P=0.001). میزان موفقیت (پاسخ به القاء) در گروه 100 EASI+H درصد و در گروه 2PGE هشتاد درصد مشاهده شد (P=0.04). عوارضی مانند تب، تهوع، استفراغ، اسهال، افزایش فشار خون و نیاز به کورتاژ از نظر آماری به طور معنی دار در گروه 2 PGE بیشتر بود.نتیجه گیری: انفوزیون خارج آمنیوتیک نرمال سالین و هیدروکورتیزون روشی موثر، مطمئن می باشد که جهت آمادگی سرویکس و ختم حاملگی در سه ماهه دوم پیشنهاد می گردد.

نامناسب بودن سرویکس یکی از مشکلات عمده در ختم بارداریهای طول کشیده و از علل افزایش میزان سزارین در این گونه بارداریها می باشد. پروستاگلاندینها از جمله مواردی هستند که با مکانیسم های متفاوتی موجب Ripening دهانه رحم می شوند. این مطالعه با توجه به این مطلب و به صورت یک کارآزمایی بالینی و تصادفی روی 100 خانم با بارداری طول کشیده و دهانه رحم نامناسب انجام گردید و طی آن نتایج حاصل از اینداکشن با اکسی توسین در 2 گروه 50 نفری که در یکی از آنها شیاف واژینال پروستاگلاندین E2، 8 ساعت قبل از اینداکشن به کار رفته بود، مقایسه شد. بر اساس نتایج به دست آمده در گروه مورد، Bishop score از 0.75±0.69 به 2.39±0.84 افزایش یافته بود (P<0.005) و میانگین زمان شروع اینداکشن تا زایمان به میزان قابل توجهی کوتاهتر از گروه شاهد بود 574.8±28.01) دقیقه در مقابل 843.04±412.8 دقیقه) (P<0.0005). میزان سزارین در 2 گروه تفاوتی نداشت. تنها عارضه استفاده از شیاف PGE2 تهوع بود (2 مورد) که با توجه به نتایج فوق می توان گفت تجویز شیاف واژینال PGE2 اگرچه تاثیری بر روش زایمان ندارد اما موجب افزایش Bishop score سرویکس و کاهش قابل توجهی در طول مدت اینداکشن می گردد در حالی که عوارض مهمی نیز ایجاد نمی کند.

موضوع: در این مطالعه اثرات، صحت و عوارض جانبی شیاف واژینال پروستاگلاندین (Prostin 3 mg) E2 و آمپول پروستاگلاندین (Prostin 10 mg) E2 که به صورت وریدی انفوزیون می شود جهت ختم حاملگی های تریمستر دوم که جنین مرده باشد مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته اند. روش کار: 45 بیمار که دچار مرگ داخل رحمی جنین یک قلو در هفته های 28-14 بارداری بودند به طور راندوم با شیاف 3 میلی گرمی پروستاگلاندین (PGE2) E2  که یک یا دو دز به فواصل 4 ساعت داخل واژن گذاشته می شد (نفر (N=25 و یا آمپول PGE2 که در 1000 cc محلول دکستروزواتر حل و از طریق میکرودراپ انفوزیون می شد (تعداد 20 نفر) تحت تحریک زایمان قرار گرفتند. نتایج: در این بررسی متوسط سن مادران، متوسط تعداد حاملگی ها، متوسط زمان تحریک تا ختم حاملگی و عوارض داروها مورد بررسی قرار گرفتند و از نظر آماری اختلاف معنی داری بین دو گروه فوق مشاهده نگردید تنها اختلاف معنی دار در دو مورد عوارض جانبی بود که در گروهی که آمپول مصرف کرده بود نسبت به گروهی که شیاف مصرف کرده بودند بیشتر بود (41.2% در مقابل 8%). خلاصه: بنابراین استفاده از شیاف و یا آمپول PGE برای ختم حاملگی در سه ماهه دوم حاملگی بسیار سالم، مفید و موثر می باشد و چون دخالت های جراحی در آن به کار نمی رود برای بیمار هم قابل قبول تر می باشد.

سابقه و هدف: هدف از این مطالعه مقایسه کارآیی وایمنی سوند فولی داخل سرویکس با شیاف پروستاگلاندین E2 واژینال در آماده کردن سرویکس قبل از تحریک با اکسی توسین برای ختم حاملگی سه ماه دوم است. این تحقیق در زایشگاه بیمارستان امام رضا (ع) درسال 79-1377 انجام شد. مواد و روشها: در این مطالعه آینده نگرتصادفی، 70 خانم حامله در هفته 14 تا 28 حاملگی با دهانه رحم نامناسب (Bishop score<4) که جهت ختم حاملگی معرفی شده بودند، انتخاب و به طور تصادفی جزو یکی از دو گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه پروستا گلاندین، شیاف) Prostion E2 دینوپروستون) 3 میلی گرمی هر6 ساعت حداکثر تا 2 دوز جهت آماده سازی دهانه رحم قیل از شروع اکسی توسین دریافت نمودند و گروه دیگر از بالون سوند فولی سوپراسرویکال به منظور استفاده کردند. یافته ها: یافته ها نشان داد که اختلاف معنی داری بین تغییرات Bishop score در دو گروه وجود ندارد ولی فاصله تحریک تا ختم حاملگی در گروه سوند فولی کوتاهتر بود (گروه پروستاگلاندین 5.8±20.8 ساعت در مقابل گروه سوند فولی 7.7 ± 15 ساعت،(p<0.01). نتیجه گیری وتوصیه ها: استفاده از سوند فولی برای آمادگی سرویکس در ختم حاملگی سه ماهه دوم به اندازه پروستاگلاندین E2 موثر و بی خطر بوده و تخلیه رحم با سرعت وعوارض جانبی کمتری در مقایسه با پروستاگلاندین E2 انجام میشود. این در حالی است که این وسیله با هزینه بسیار کمتری در دسترس میباشد.

روش های مورد استفاده برای سقط جنین شامل 2 گروه از روش های جراحی و طبی می باشد که در گروه طبی، دست یابی به داروهایی با حداقل عوارض جانبی و حداکثر اثربخشی، هدف بسیاری از تحقیقات بوده است. در سال های اخیر پروستاگلاندین ها یکی از درمان های انتخابی جهت القای سقط بوده اند اما با شناخت بهتر مکانیسم انقباضات رحمی و دیلاتاسیون سرویکس و شناسایی اکسید نیتریک به عنوان واسطه مهم این فرآیند، داروهای آزاد کننده اکسید نیتریک مورد توجه بسیار قرار گرفته اند. مطالعه حاضر به صورت یک کارآزمایی بالینی به صورت تصادفی و با هدف مقایسه اثر قرص واژینال ایزوسوربید دی نیترات(آزاد کننده اکسید نیتریک) و شیاف واژینال پروستاگلاندین بر دیلاتاسیون سرویکس انجام شد. در این مطالعه 148 خانم باردار که اندیکاسیون سقط درمانی در 3 ماهه اول را داشتند، در 2 گروه با تعداد مساوی که از نظر سن بارداری، پاریتی و دیلاتاسیون سرویکس در ابتدای مطالعه، مشابه بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. براساس نتایج به دست آمده، تغییر دیلاتاسیون سرویکس در هر یک از گروه ها طی درمان(گروه پروستاگلاندین از 68/0±26/2 سانتی متر به 62/1±57/4 سانتی متر و گروه ایزوسوربید دی نیترات از 63/0±18/2 سانتی متر به 11/1±63/3 سانتی متر) و نیز اختلاف دیلاتاسیون سرویکس در 2 گروه پس از درمان(11/1±63/3 سانتی متر در گروه ایزوسوربید در مقابل 62/1±57/4 سانتی متر در گروه پروستاگلاندین) از نظر آماری معنی دار بوده است(p<0.05). از نظر میزان بروز عوارض جانبی، در گروه پروستاگلاندین درد شکمی بیش از گروه ایزوسوربید دی نیترات بود(p<0.05). با توجه به نتایج این بررسی، شیاف واژینال پروستاگلاندین و قرص واژینال ایزوسوربید دی نیترات هر دو بر افزایش دیلاتاسیون سرویکس موثر هستند اما میزان اثربخشی شیاف پروستاگلاندین و نیز درد شکمی ناشی از آن بیش از ایزوسوربید دی نیترات است بنابراین توصیه می گردد جهت دیلاتاسیون سرویکس قبل از سقط درمانی، با توجه به عوارض و هزینه کم تر ایزوسوربید دی نیترات، ابتدا از این ترکیب و در صورت عدم ایجاد پاسخ مطلوب، از شیاف پروستاگلاندین استفاده شود.

هدف:  از روشهای طبی و جراحی جهت انجام سقط استفاده می شود. پروستاگلاندین ها از روشهای طبی مورد مصرف می باشند که به روش های مختلف مورد استفاده قرار می گیرند.این مطالعه به منظور مقایسه اثربخشی شیاف واژینال پروستاگلاندین E2 تزریق وریدی پروستا گلاندین E2 در ختم سقط های فراموش شده در سه ماهه اول حاملگی انجام گردیده است.مواد و روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی است که روی تعداد 74 خانم باردار که با سقط فراموش شده جهت ختم بارداری به بیمارستان بهشتی اصفهان در سالهای 82-81 مراجعه کرده بودند، انجام شد. بیماران به ترتیب ورود و به طور تصادفی به دو گروه 37 نفری تقسیم شدند. برای یک گروه، از تزریق آمپول پروستاگلاندین E2 که 5 میلی گرم در 1000 میلی لیتر دکستروز 5 درصد رقیق شده بود، استفاده شد و با سرعت 0.5 میلی لیتر در دقیقه آغاز گردید و بر حسب میزان پاسخ دهی بیمار تا 1 میلی لیتر در دقیقه افزایش یافت و در گروه دوم از دو عدد شیاف مهبلی 3 میلی گرم پروستاگلاندین E2 استفاده شد.در هر دو گروه هم زمان با استفاده از پروستاگلاندین، تحریک زایمانی با 30 واحد سنتوسینون آغاز گردید، داده ها با استفاده از نرم افزار آماری - SPSS-10 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج :بیماران دو گروه از نظر سن مادر، سن بارداری و دفعات حاملگی مشابه بودند. در هر دو گروه فراوانی نسبی باز شدن دهانه رحم 100% بود.میزان تخلیه رحم به طور کامل در گروه دریافت کننده دارو به طریق تزریق وریدی 11 نفر (29%) و در گروه دریافت کننده دارو به طریقه شیاف واژینال 3 نفر (8%) بود که در بیماران گروه اول به طور معنی داری بیشتر بود(P<0.001) . فاصله زمانی شروع اینداکشن تا دفع جنین در گروه پروستاگلاندین به طریقه تزریق وریدی، به طور معنی داری کمتر از گروه شیاف بود (به ترتیب 3±9.3 در برابر 5.8±13.2 (P<0.001). عوارض در گروه دریافت کننده شیاف دیده نشد و در گروه دریافت کننده تزریق وریدی، کل عوارض مجموعا در 5 نفر (13%) مشاهده گردید اما از نظر آماری این تفاوت معنی دار نبود.نتیجه گیری: استفاده از تزریق وریدی پروستاگلاندین وریدی جهت ختم سقط های فراموش شده، ضمن اثربخشی بهتر نسبت به شیاف واژینال، عارضه مادری عمده ای ندارد

پیش زمینه و هدف: در برخی حاملگی های سه ماهه دوم به دلیل اندیکاسیون های مادری یا جنینی نیاز به ختم حاملگی وجود دارد. از آنجایی که معمولا در سه ماهه دوم بارداری، دیلاتاسیون وافاسمان در سرویکس وجود ندارد نیاز به آماده سازی (ripening) سرویکس قبل از اینداکشن وجود دارد. هدف از این مطالعه، مقایسه اثر بخشی انفوزیون اکسترا آمنیوتیک نرمال سالین (EASI) و شیاف واژینال پروستاگلاندین E2 با نام تجاری دینوپروستون در ripening سرویکس در ختم بارداری های سه ماهه دوم می باشد.مواد و روش کار: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی روی 80 زن با سن حاملگی 28-14 هفته که جهت ختم حاملگی بستری شده بودند انجام شد. چهل بیمار در گروه انفوزیون اکستراآمنیوتیک نرمال سالین (گروه 1) و 40 بیمار در گروه شیاف پروستا گلاندین E2 (گروه 2) به صورت تصادفی و یک در میان قرار گرفتند. اینداکشن با اکسی توسین غلیظ بعد از انفوزیون اکستراآمنیوتیک نرمال سالین در گروه یک و گذاردن 2 عدد شیاف پروستاگلاندین E2 ( 1 عدد به فاصله 4 ساعت) در فونیکس خلفی در گروه دو آغاز می شد. Bishop score قبل و بعد از استفاده از روش های ripening، موارد دفع جنین، مدت دفع جنین از شروع اینداکشن، موارد شکست درمان و هر گونه عوارض احتمالی ثبت شده و آنالیز آماری با استفاده از داده ها انجام می شد.یافته ها: ishop Score اولیه و ثانویه به ترتیب در گروه 1.2±0.53 EASI و 4.55±2.14 و در گروه شیاف پروستا گلاندین 1.68±0.66 E2 و 3.1.66 بود. با یک بار استفاده از روش ختم حاملگی میزان دفع جنینی در گروه %50EASI و در گروه شیاف پروستاگلاندین %20 E2 بود. میانگین زمانی شروع اینداکشن تا خروج جنین در گروه 17±8.38 ESAI ساعت و در گروه شیاف پروستاگلاندین 20.9±6.7 E2 ساعت بود که تفاوت آماری در هر دو مورد معنی دار بود. عارضه جدی و خاصی در هیچ یک از دو گروه مشاهده نشد.بحث و نتیجه گیری: روش EASI برای ختم بارداری در 3 ماهه دوم ارزان و بی خطر بوده به خوبی توسط بیماران تحمل می شود. در مواردی که دسترسی به سایر روش ها مانند شیاف 20 میلی گرمی پروستا گلاندین E2 و یا شیاف های میزوپروستول امکان پذیر نیست باید به عنوان انتخاب اول در نظر گرفته شود.

پروستاگلاندین ها شامل لاتونوپروست، انوپروستون، تراوپروست و بیماتوپروست است و جزء داروهای جدید گلوکوم می باشند. آنالوگ های پروستاگلاندین از طریق افزایش فلوی یوو اسکلرال توسط تغییر دادن ماتریکس خارج سلولی منجر به کاهش فشار داخل چشم می شوند. این داروها در صورتی که با دوز یک بار در روز استفاده شوند، خاصیت ضد افزایش فشار چشم دارند به جز انوپروستون که دو بار در روز باید تجویز شود. منوتراپی با پروستاگلاندین ها منجر به کاهش فشار داخل چشم به میزان 32-29 درصد برای بیش از 12-1 ماه می شود.پروستاگلاندین ها به زودی جز اولین انتخاب های دارویی برای درمان گلوکوم شناخته می شوند. تحمل آنها بسیار خوب و فاقد عوارض عمده سیستمیک می باشد و منفعت دیگر آنها برای بیمار دوز یک مرتبه در 24 ساعت است.در دوز بالا ایجاد التهاب و افزایش فشار چشم می نمایند ولی در دوز پایین باعث کاهش فشار چشم می شوند.کنترا اندیکاسیون مصرف پروستاگلندین ها در بیمارانی که به این داروها حساسیت دارند، بیماران با ریسک فاکتورهای متعدد، بیماران با آریتیس و کراتیت هرپس سیمپلکس، مصرف دارو بلافاصله بعد از اعمال جراحی داخل چشمی و بیماران با سابقه یووئیت و عفونت چشمی وجود دارد.

هدف: ایبوپروفن دارویی از خانواده داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است که جهت تسکین دردهای متوسط تا شدید به کار می رود. در عین حال این دارو اثرات نامطلوب ثابت شده ای مانند گاستریت را بر دستگاه گوارش تحمیل می نماید؛ لذا فرموله کردن این ماده بصورت شیاف به خصوص جهت استفاده در اطفال کمک بزرگی به پزشکان در تجویز دارو جهت بیماران نیازمند و بدون اراده بلعی و یا کودکان حساس به مصرف خوراکی می باشد. به علاوه به نظر می رسد مساله فراهمی زیستی و انحلال ناموفق این دارو بشکل شیاف مشکل اساسی آن در عدم عرضه آن به بازار دارویی بوده است.روش بررسی: در این مطالعه مقادیر مختلف دارو (50 و 100 میلی گرم) با اندازه ذره ای متفاوت 60 و 100 میکرون در پایه وایتپسول H15و W35 و بتاسیکلودکسترین با مقادیر مختلف 5 و 10 درصد به عنوان کمک کننده به انحلال دارو در محیط سیلیکلون دی اکسید کلوئیدی بهمراه توئین 80 به نسبتهای 0.25 و 0.5 و 1 درصد به منظور عوامل سوسپانسیون کننده و قوام بخش در فرمولاسیون شیاف ایبوپروفن مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از پایه وایتپسول H15، توئین 80 با غلظت 0.5 درصد، اندازه ذره ای 60 میکرون، استفاده از 10 درصد بتا سیکلودکسترین به عنوان افزاینده حلالیت و کاربری 100 میلی گرم دارو در فرمولاسیون بهترین نتایج را در آزادسازی به موقع دارو از پایه نشان داده بود. ضمن آنکه استفاده از 0.5 درصد ماده سلیکیون دی اکساید کلوئیدی حین ساخت جهت ایجاد یکنواختی و پخش بهتر دارو در شیاف ها، محتوای یکنواخت تری به شیاف های تولیدی می بخشد.نتیجه گیری: بنظر میرسد از مجموع فرمولاسیونهای ساخته شده با عوامل متغیر هیچکدام تفاوت معنی داری با هم نداشتند (p>0.05) و تنها فرمولاسیون برتر بود که با آزاد کردن 75 درصد از داروی خود در 42.52 دقیقه نسبت به فرمولاسیوهای دیگر تفاوت معنی داری داشت (p>0.05).